بیماریها
بیماری انفولانزا
انفولانزا:
با شروع فصل سرما بروز بیماری های تنفسی افزایش چشمگیری پیدا می کند.در میان انها می توان به انفولانزا اشاره کرد که باعث morbidity وگاها mortality شده وصدمات بهداشتی واقتصادی زیادی را به جامعه انسانی تحمیل می کند. بنابراین شناخت بعضی از ویژگی های ویروس عامل بیماری و سیر بالینی بیماری و نیز داروهای مورد استفاده در مورد آن خالی از لطف نیست
ویروس :
ویروس انفولانزا از خانواده ارتو میکسو ویروسها(Orthomyxo Virus)ست که خود به سه گونه مختلف یعنی آنفولآنزای A,B,C تقسیم شده است.ماده ژنتیکی این ویروس RNA می باشد که در داخل Envelope قرار گرفته است.این ویروس به مانند بسیاری از ویروس های دیگر در سطح Envelope خود دارای مولوکولهایی گلیکوپروتئینی است که نقش مهمی در بیماریزایی آن دارد.
هم چنین این ویروس نیز به مانند معدود میکروارگانیسمهای موفق بیماریزا مانند HIV ویژگی آنتی ژنیک شیفت یا تغییر آنتی ژنهای سطحی خود را دارد همین امر باعث شده است که تلاشها در زمینه ساخت واکسن برای آن تا حدودی با شکست روبرو شود. البته در این زمینه موفقیتهایی نیز به دست آمده که در مقایسه با واکسنهای ساخته شده برای ویروسهای دیگر مانند عامل سرخک و فلج اطفال و...موفقیت نسبتا کمی است.
این ویژگی مشکل بزرگتری نیز به وجود آورده که بروز نمونه های جدید از این ویروس است که منجر به بروز پآندمی هایی می گردد.که از جمله ان ها می توان به پاندمی سال 1919-1918 یا پاندمی سال 1969-1968 اشاره کرد که بسیاری را به کام مرگ فرو کشید.
بیماری:
این بیماری دارای طیف وسیعی از علا یم است که میتواند از علایم جزیی و ضعیف مانند یک سرماخوردگی خفیف تا موارد شدید همراه با گلو درد و تب بالا و نشانه های مختلف تنفسی خود را نشان دهد نکته مهم در مورد علائم ان بروز ناگهانی انهاست به گونه ای که گاه شخص زمان ان را هم به خاطر می اورد.
در میان این علائم سردرد , تب, گلو,درد و احساس خستگی مفرط شایع تر از بقیه میباشد.سردرد این بیماران معمولا به صورت ژنرال ویا فرونتال میباشد.
تب در این افراد معمولا بالاست وحدود 38-41C هم میرسد که معمولا 2تا3 روز به طول میانجامد و سپس در طی روزهای اینده به تدریج کاهش می یابد. اما گاهی تا یک هفته نیز ادامه پیدا میکند گلو درد نیز معمولا پس از بروز علائم سیستمیک نمایان می شود وفرد در قسمت جناغ سینه احساس ناراحتی می کند البته باید توجه داشت در معاینه گلو بیمار گاهی چیزی یافت نمی شود.دراین بیماران علائم چشمی مانند درداور بودن حرکات چشم و نیز فتوفوبیا وسوزش چشم ها دیده می شود. اگر عارضه ای دیده نشود بیمار پس از 2تا 5 روز بهبود پیدا می کندو فرد پس از یک هفته به فعالیت طبیعی خود باز میگرد.البته در گروه خاصی مانند سالمندان ممکن است دوره بیماری تا هفته ها نیز طول بکشد.گاهی اوقات این بیماری همراه با عوارضی است که از مهترین ان ها می توان از پنومونی ویروسی اولیه و پنومونی باکتریال ثانویه و نیز پنومونی مشترک نام برد. که نوع ویروسی اولیه ان خطر ناکتر است . که در ان تب بیمار بالا و دائمی است و در ضمن شخص دچار تنگی نفس و نیز سیانوز می شود. به ندرت خلط دیده می شود که البته در صورت دیده شدن خونی است . اما شایع ترین عارضه بروز پنومونی مشترک می باشد که از نظر سیر بیماری مانند بالاست.
تشخیص افتراقی بر اساس یافته های بالینی مشکل است اما امروزه به مدد تکنیک های ازمایشگاهی این کار اسان شده است.
درمان:
معمولان پزشکان به منظور تخفیف علائم سیستمیک بیماری داروهای کدئین دار مانند استامینوفن را تجویز کرده اما داروی اختصاصی بر علیه ویروس amantadine & remantadine است
Amantadine در دهه 1960 به عنوان یک د اروی ضد ویروس عرضه شد و در ابتدا به منظور پیشگیری و درمان انفلونزا مورد مصرف قرار گرفت. هم چنین در سال1969 اثر این دارو به بیماری پارکینسون مفید تشخیص داده شده است. این دارو به دو صورت کپسول وشربت ارائه می شود. دوز مصرفی برای بزرگسالان 100-200 میلی گرم در روز به مدت 3 تا 7 روز است. در ضمن از تجویز دارو در کودکان و اطفال باید خودداری کرد. در صورتی که مصرف این دارو 48 ساعت پس از بروز علائم سیستمیک شروع شود می تواند تا 50 درصد به کاهش علائم کمک کند.
عوارض نا مطلوب در مورد ان شایع نیست اما گاهی اوقات فرد دچار اغتشاش شعور , سر گیجه ,تار شدن دید و بی اشتهایی و ورم مچ پا می شود که در این صورت باید حتما به پزشک مراجعه کرد.
مقاومت ویروس به دارو:
همان طور که گفته شد بيش از سه دهه است داروهاي Amantadine, rimantadine به منظور پيشگيري از درمان آنفولانزاي نوع A مورد استفاده قرار ميگيرند آخرين مطالعه در مورد مقاومت اين ويروس به دارو كه بر روي نمونههاي جمع اوري شده در سال 1995 انجام گرفت نشاندهنده مقاومت كمتر از 1 درصد داراي ويروس آنفولانزاي در حال گردش در جهان بود.
به منظور به روز كردن اطلاعات، پژوهشگران در صدد برآمدند كه مطالعهاي بر روي نمونههاي جمع اوري شده از سراسر دنيا را در خلال سالهاي 1994 اكتبر تا 2005 مارس كه به مركز همكاري آنفولانزاي سازمان بهداشت جهاني در CDC فرستاده شده بود را انجام بدهند براي اين منظور آنها به بررسي تغييرات اسيد آمينه در 7196 نمونه از آنفولانزاي جدا شده (6524 از آنها از نوع H3N2 ) پرداختند كه مبين مقاومت ويروس به اين دو دارو بود. تقريباً 6 درصد مقاومت دارو در ميان نمونههاي مذكور مشاهده شد كه 84 درصد از آن مربوط به موارد جدا شده از نمونههاي مربوط به فصل شيوع آنفولانزا از سال 2003 به بعد بود. در ايالات متحده قريب 15 درصد مقاومت ژنوتيپي به دارو در ميان 636 عدد ويروس جمع آوري شده از اكتبر 2004 تا مارس 2005 ديده شد. درصد نمونههاي مقاوم به سرعت بالا رفته و به سطوح بالايي در 2004 در چين (74 درصد) و هنگ كنگ (70 درصد) و تايوان (23درصد) و كره جنوبي (15درصد) رسيد. در آسيا 27 درصد از 471 مورد جدا شده در سال 2004 به دارو مقاومت نشان دادند. در حالي كه اين رقم در سال 2001 و قبل ازآن به كمتر از 3 درصد ميرسيد.
ميزان كلي مقاومت در ايالات متحده در سال 2004، 4 درصد گزارش شد. در ضمن بررسي تاريخچه بيماران (Case history) گواه اين مطلب بود كه تعداد كمي از اين افراد تحت درمان با داروهاي فوق قرار گرفته و يا اخيراً سفرهايي به كشورهاي آسيا داشته و يا با مسافران امده از اين كشورها در تماس بودند اين دو دارو يعني Amantadine, rimantadine در بسياري از كشورها مثل چين و روسيه و غيره به منظور درمان سرما خوردگي بدون نياز به تجويز پزشك در دسترس عموم است. در افرادي كه اين دارو را مصرف ميكنند مقاومت تا حدود 30 درصد هم بالا رفته است. در مطالعات اخير مقاومت اين دارو را در مقابله به ويروس جدا شده از نمونههاي انساني نيز ديده شده است. متخصصان اين مطالعه بر اين باورند كه بايد به منظور كنترل مقاومت و نيز كنترل توزيع اين دارو مراقبتهاي بيشتري صورت بگيرد.
بیماری پارکینسون (Parkinson’s Disease یا PD) برای اولین بار توسط دانشمند بریتانیایی دکتر جيمز پارکینسون (James Parkinson) در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد و بنابراين نام این بیماری به او تعلق یافت.
این بیماری همان لرزش در وضعیت استراحت است که شیوع آن بیشتر در سنین پیری است اما در جوانان هم دیده می شود شیوع آن در تمام مناطق دنیا یکسان است یعنی درصد شیوع بيماري با تغییر در منطقه خیلی فرق نمی کند بطور کلی این بیماری بر اثر از بین رفتن سلول های ترشح کننده ماده ای به نام دوپامین (که یک انتقال دهنده عصبی) است رخ میدهد. این بیماری درمان قطعی ندارد اما داروهایی مثلا لوودوپا (levodopa) در درمان آن تجویز می شود البته نقش فیزیوتراپی در این زمینه بسیار زیاد است زیرا مانع پیشرفت بیماری و محدودیت عملکرد می شود. www.hasansiamian.blogfa.com
www.irteb.com/bimariha/conditions-step.asp-t=348.htm
چسب پوستي جديدي براي درمان مراحل اوليه پاركينسون ابداع شد
پژوهشگران با ارائه چسب پوستي جديدي اعلام كردند اين چسب ميتواند در مراحل اوليه بيماري پاركينسون موثر واقع شود. به گزارش شبكه خبري بيبيسي اين چسب كه كه “نئوپرو” نام دارد توسط شركت دارويي “شوارتز فارما” ساخته شده و براي استفاده در انگليس مجوز كسب كرده است. اين چسب دارويي به تقليد از تاثيرات ماده شيميايي كه درمغز به طور طبيعي ساخته ميشود، موادي را به بيماران مبتلا به پاركينسون ميرساند كه در مغز آنان به ميزان كمي توليد ميشود. در مغز بيماران مبتلا به پاركينسون ماده شيميايي دوپامين كه كنترل ارتباط بين سلولهاي عصبي را بعهده دارد، به ميزان كم توليد ميشود. اين چسب حاوي دوپامين جديدي با عنوان روتيگوتين است و دوزهاي مداومي از اين دارو را در طول ۲۴ساعت به مغز بيماران ميرساند از اين رو بيماران ميتوانند از اين دارو يك بار در روز استفاده كنند. آزمايشهاي انجام شده نشان ميدهد كه چسب مذكور در مراحل اوليه بروز بيماري پاركينسون بيخطر و موثر است. بين هشت تا ۱۰هزار مورد جديد بيماري پاركينسون هر ساله در انگليس تشخيص داده ميشود كه ۹۵درصد موارد در افراد بالاي ۴۰سال ديده مي شود. در بيماري پاركينسون، نظم فعاليت مغزي بتدريج از بين ميرود كه در نتيجه آن، حركت كردن و راه رفتن بيمار مشكل ميشود.
بیماریهای تیروئید
با سلام دوباره.امیدوارم که تا حالا از این بخش و فروم تخصصی این سایت استفاده کرده و راضی باشید.تمام سعی خود را کرده ایم که اینطور باشد.
چون دیدم که بسیاری از موارد و سوالات فروم ومردم در مورد تیروئید و مشکلات آن است، تصمیم گرفتم به طور بسیار خلاصه و مفید در مورد تیروئید و بیماریهای آن بنویسم که اطلاعات عمومی همه در این مورد بیشتر شود.البته به دلیل طولانی شدن مطلب فقط اهم مطلب را ذکر کردم و جزئیات و درمان را ذکر نکردم.
تیروئید غده ای است در گردن و جلوی نای که قوامی نرم دارد و از دو لوب تشکیل شده است که به وسیله قسمت نازکی به هم متصل هستند.معمولا 12 تا 20 گرم وزن دارد و بسیار پرخون است.پشت آن چهار غده پاراتییروئید وجود دارد که هورمون پاراتورمون را تولید می کنند که در تنظیم غلظت کلسیم بدن نقش دارد.
این غده دو هورمون مهم تری یودو تیرونین(تی 3) و تیروتوکسین(تی4) را می سازد که در رشد و نمو سلولهای جنینی و همچنین تنظیم متابولیسم بدن در بالغین نقش بسیار دارند.
برای ترشح این دو هورمون ابتدا هورمون رها کننده(تی آر اچ) از هیپوتالاموس ترشح شده که باعث ترشح هورمون تحریک کننده تیروئید(تی اس اچ) و این هورمون سبب ترشح این دو هورمون می شود.این زنجیره هورمونی دارای تنظیم برگشتی منفی است به این معنی که اگر تی 3 و تی 4 زیاد ترشح شوند، ترشح تی آر اچ و تی اس اچ کاهش می یابند و برعکس.
هر تغییر و مشکل در این زنجیره می تواند سبب بروز بیماریهای تیروئید شود.
معاینات مربوط به تیروئید:
معاینه فیزیکی: با لمس تیروئید صورت می گیرد و طی آن باید اندازه، محل، قوام، درد داشتن به هنگام لمس(تندرنس)، دارای ندول بودن یا نبودن(نودولاریتی) و سفتی آن مورد بررسی قرار می گیرد.
اندازه گیری هورمونها: هورمون تی اس اچ هورمون بسیار حساسی در مقابل تغییرات تی 3 و تی 4 است و اندازه گیری آن می تواند بسیار کمک کننده باشد.ایمونو رادیومتریک یکی از حساس ترین روشهای ارزیابی هورمونهاست که بیشتر برای تی اس اچ و تی آر اچ استفاده می شود.
در صورت تغییر تی اس اچ باید هورمونهای تیروئید(تی 3 و تی 4) اندازه گیری شوند تا پرکاری از کم کاری تشخیص داده شود.
هورمونهای تیروئید گرایش زیادی به اتصال به پروتئینهای خونی(تیروئید باندینگ گلوبولین) دارند و هنگام اندازه گیری دو نوع هورمون اندازه گیری می شوند:هورمونها آزاد و هورمونهای توتال که مجموع آزاد و باند به پروتئین(تیروئید باندینگ گلوبولین یا تی بی جی) هستند.
هورمونهای توتال زمانی افزایش می یابند که تی بی جی افزایش یافته باشند مثل زمانی که استروژن زیاد شده است مانند زمان: حاملگی، مصرف قرصهای ضدحاملگی، درمان جایگزینی هورمونی، مصرف داروی تاموکسیفن.
این هورمونها زمانی کاهش می یابند که تی بی جی هم کاهش یافته باشد مانند: سندرم نفروتیک(یکی از بیماریهای کلیه) و افزایش آندروژن(هورمون مردانه).
در بیشتر مواقع اندازه تی 4 آزاد برای تشخیص تیروتوکسیکوز(پرکاری) کافی است اما شرایطی هم وجود دارد که تی 3 هم باید اندازه گیری شود.
در بعضی شرایط کلینیکی استفاده از تی اس اچ به عنوان تست غربالگری جوابگو نخواهد بود و ممکن است باعث اشتباه در تشخیص شود به طور مثال: در بیشتر مواقع کم کاری تیروئید باعث افزایش تی اس اچ می شود(خود تنظیمی منفی) اما ممکن است ناشی از تومور در هیپوفیز باشد.یا کاهش تی اس اچ معمولا به دلیل تیروتوکسیکوز است اما ممکن است به دلیل افزایش هورمون جفت در سه ماهه اول حاملگی یا بعد از درمان پرکاری تیروئید یا به دلیل بعضی داروها مثل گلوکوکورتیکوئیدها و دوپامین باشد.
بنابراین تی اس اچ نباید به عنوان تست عملکرد تیروئید در افرادی که بیماریهای مشکوک هیپوفیزی دارند، استفاده شود.
اولترا سوند: اکثرا به عنوان تست تشخیص نودولها در تیروئید استفاده می شود.
بیماریهای تیروئید:
هیپوتیروئیدیسم(کم کاری تیروئید): کمبود ید مهمترین علت این بیماری است.در جاهایی که ید کافی وجود دارد،بیماری خود ایمنی(بیماری هاشیماتو) و ناشی از درمان دارویی(درمان پرکاری تیروئید) شایعترین دلایل هستند.
علائم آن به ترتیب شیوع در بین بیماران عبارتند از: ضعف و خستگی، پوست خشک، احساس سرما، ریزش مو، اختلال در تمرکز و کاهش حافظه، یبوست، افزایش وزن با کاهش اشتها، اختلال در تنفس، اختلال در سیکل قاعدگی، فلج شدن، کاهش شنوایی.
اما علائمی که توسط پزشک تشخیص داده می شوند: پوست خشک و خشن و سردی در اندامها، تورم در صورت دستها و پاها، طاسی پراکنده، کاهش ضربان قلب و...
درمان آن با لووتیروکسین است که بسته به میزان تی اس اچ تجویز می شود.به طور مثال در بیمارانی که عملکرد تیروئید تقریبا صفر است روزانه 100 تا 150 میکروگرم.یا در بیمارانی که زیر 60 سال دارند و نشانه های بیماری قلبی در آنها دیده می شود دوز لووتیروکسین 50 تا 100 میکروگرم است.هدف نهایی این درمان رسیدن به حد نرمال تی اس اچ است که اگر 2 یا 3 سال طبیعی بود و تغییری نکرد نیازی به ادامه درمان نیست.
تیروتوکسیکوز: به معنی افزایش هورمونها تیروئیدی است و با پرکاری تیروئید(هایپرتیروئیدی) تفاوت دارد.با این حال بیشترین دلیل تیروتوکسیکوز، هایپرتیروئیدی است.
بیماری گریوز 80-60% تیروتوکسیکوز را تشکیل می دهد و هر چه برداشت ید بیشتر باشد این بیماری نیز بیشتر شیوع دارد.این بیماری معمولا در بالغین به خصوص افراد بین 50-20 سال وجود دارد.
علائم آن به ترتیب شیوع عبارتند از: افزایش فعالیت و بی قراری و اختلال تکلم، عدم تحمل گرما و عرق کردن، افزایش نبض، خستگی و بی حالی، کاهش وزن با افزایش اشتها، اسهال، افزایش حجم ادرار، کاهش میل جنسی و کاهش سیکل قاعدگی.
علائمی که توسط پزشک دیده می شوند: افزایش ضربان قلب، لرزش، گواتر(بزرگ شدن غده)، پوست گرم و مرطوب، ضعف عضلانی،و...
درمان آن چند راه دارد:
داروهای ضد تیروئید مانند:پروپیل تیویوراسیل، کاربی مازول و متی مازول.که تفاوت این داروها در دوز و مدت زمان مصرف است.عوارضی هم دارند که باید دقت شود، مثلا: راش پوستی، تب و درد مفصلی.در موارد کمتر ممکن است باعث هپاتیت و سندرم شبه لوپوس و...شود.
ید رادیو اکتیو که بافت تیروئید را تخریب می کند.
برداشتن قسمتی از تیروئید.
پروپرانولول و یا آتنلول هم قبل از اینکه داروهای ضد تیروئید اثر کنند برای کاهش تعریق و ضربان و نبض مفید هستند.
ریزش مو، علل و درمان
آیا شما هم از آن دسته هستید که موهایتان می ریزد و دلیل و راه درمان آن را نمی دانید؟آیا به پزشک هم مراجعه کرده اید؟یا گمان برده اید ارثی است و به آن توجه نکرده اید؟
قصد دارم تا در این مطلب به ریزش مو، علل آن و راههای درمان آن بپردازم.
سیکل طبیعی رشد مو:
در هر زمانی 10% موهای سر شما در فاز استراحت هستند.بعد از گذشت 2 تا 3 ماه، موهای در فاز استراحت می ریزند و موهای جدید به جای آنها می رویند.این رویش حدود 2 تا 6 سال بعد تمام می شود.در این فاز، هر تار مو، ماهیانه 1 سانتیمتر رشد می کند.
بنابر این ریزش چند تار مو در هر روز به عنوان بخشی از این سیکل طبیعی است.اما بعضی افراد بیش از حد طبیعی ریزش مو دارند که می تواند در کودکان، مردان و زنان باشد.
علل ریزش مو:
علل متفاوتی می توانند سبب ریزش مو شوند.از آن جمله می توان به این دلائل اشاره کرد:
بیماری یا جراحی بزرگ: ممکن است حدود 3 یا 4 ماه پس از یک بیماری یا جراحی بزرگ، به طور ناگهانی تعداد زیادی از موهای خود را ازدست دهید که به علت استرس بیماری یا جراحی است و موقتی می باشد.
اختلالات هورمونی: اگر مشکل تیروئیدی داشته باشید، چه پرکاری و چه کم کاری، می تواند باعث ریزش موی شما شود.که با حل مشکل تیروئید، این مشکل هم حل می شود.
ممکن است هورمونهای زنانه( استروژن) یا مردانه( آندروژن) دچار عدم تعادل شده باشند که باز می تواند از علل ریزش مو باشد.متعادل کردن این هورمونها نیز به حل ریزش مو منجر می شود.
هورمون مردانه:هورمون مردانه(تستسترون) که می تواند به دی هیدروتستسترون(DHT) تبدیل شود، یکی از دلائل اصلی است.این هورمون هچنین می تواند توسط آدرنال و پوست سر هم ساخته شود.
چربی پوست سر:اگر پوست سر چرب باشد، ریزش مو بیشتر خواهد بود.
رژیم غذایی:مهمترین عامل ریزش مو، می تواند رژیم غذایی نا متعدل باشد.رژیم غذایی باید حاوی انواع مواد غذایی باشد.برای کاهش ریزش مو، غذای پر پروتئین و آهن کافی، لازم است.همچنین مصرف میوه ها، سبزی های تازه، سالادها و...نیاز است.
استرس:از دیگر عوامل مهم ریزش مو، استرس است.مانند: اضطراب، نگرانی و شوک ناگهانی.
حاملگی: بسیاری از زنان بعد از گذشت 3 ماه از بچه دار شدن خود متوجه ریزش موی شدید در خود می شوند.این موضوع به این دلیل اتفاق می افتد که در زمان حاملگی افزایش مقدار هورمونهای زنانه سبب می شود تا بدن موهایی را که باید می ریختند نگاه دارد و پس از حاملگی که سطح هورمونها نرمال می شوند، موهای اضافه ریزش پیدا می کنند.
داروها: بعضی داروها باعث ایجاد این مشکل می شوند.داروهایی مانند: داروهای ضد انعقاد خون( وارفارین، هپارین و...)، داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد نقرس، شیمی درمانی که برای سرطانها استفاده می شود، استفاده بیش از حد از ویتامین A و قرصهای ضد حاملگی.قطع این داروها به کاهش ریزش مو بسیار کمک کننده است.
عفونت: بعضی از عفونتها مانند عفونتهای قارچی باعث ریزش مو می شوند که با درمان آن با داروهای ضد قارچ، می توان از ریزش مو جلوگیری کرد.
بیماری: در بعضی از بیماریها می تواند روی دهد از جمله در لوپوس یا دیابت.
ریزش مو می تواند از علائم بعضی از بیماریها باشد.بنابراین تشخیص و درمان علت ریزش مو می تواند سبب کشف بیماری و درمان به موقع آن شود.
در بعضی از بیماریهای مزمن هم ممکن است دیده شود.مانند: سیفلیس، تیفوس، آنفلوآنزا، سرماخوردگی مزمن و کم خونی.
مراقبت نا مناسب: کشش بیش از حد موها از علل مهم ریزش مو است.
کمک پزشک به شما:
پزشک از شما سوالاتی در مورد رژیم غذایی، بیماریهایی که دارید یا داشته اید، روش مراقبت از موهایتان و همچنین داروهایی که مصرف می کنید، می پرسد.
اگر زن باشید در مورد سیکل قاعدگی، یائسگی و حاملگی خواهد پرسید.
ممکن است معاینات بدنی هم جهت کشف علل دیگر ریزش مو انجام دهد.در آخر هم ممکن است یک آزمایش خون یا حتی نمونه برداری لازم شود.
درمان:
بستگی به علت ریزش موی شما دارد.
یک رژیم غذایی مناسب با پروتئین کافی، ویتامین B کافی و مس، روی و ید کافی نیاز است.
اگر به دلیل عفونت باشد، درمان عفونت.
اگر به دلیل عدم تعادل هورمونی باشد، متعادل کردن آن.
اگر به دلیل دارو باشد، قطع دارو و جایگزینی آن با دارویی دیگر.
بعضی از داروها هم ممکن است به شما کمک کنند.در این مورد ماینوکسیدیل( Roagine) که بر روی پوست سر استفاده می شود و مردان و زنان می توانند از آن استفاده کنند. و فیناستراید( Propecia,Finpecia) که به صورت قرص است و فقط مردان می توانند استفاده کنند، وجود دارند.
دو داروی دیگر هم مشخص شده است که برای جلوگیری از ریزش مو موثرند اما فقط برای آن استفاده نمی شوند.به نامهای Avodart, Nizoral.
لطفا برای تشخیص دلیل و نوع ریزش موی خود حتما به یک متخصص پوست و مو و زیبایی مراجعه کنید و به طور خود سرانه دارویی را قطع نکنید.حتما با پزشک مشورت کنید.
شستشوی سر با مالش ملایم پوست سر، بعد از شستشو با آب سرد.
استفاده روزانه از روغنهای گیاهی، ماند روغن زیتون و نارگیل و...برای پوست سر.
انشاءالله که همیشه سالم و پیروز باشید.
عوارض مزمن ديابت
عوارض مزمن ديابت
1- بيماری عروق کرونر ( بيماری قلبی) ← سکته قلبی
2- رتينوپاتی ( بيماری چشم ) ← کوری
3- نفروپاتی ( بيماری کليه ) ← نارسايي کليه ← دياليز
4- نوروپاتی ( بيماری اعصاب ) ← زخم پا ← قطع عضو
بسياری از اين عوارض در مراحل اوليه هيچ علامتی ندارند و بيشتر آنها را می توان با کنترل دقيق و منظم قند خون ، چک کردن هر چند وقت يک بار آنها پيشگيری يا کاهش داد. بنابر اين بايد قند خون خود را تا حد امکان در محدوده نرمال نگه داريد تا اينکه زمان ايجاد عوارض به تعويق بيافتد.
چگونه می توان متوجه شويد که قند خونتان کنترل است؟اولين راه اندازه گيری مرتب قند خون توسط دستگاه گلوکومتر در منزل است. اما بهترين راه توسط اندازه گيری HbA1C است. که متوسط سطح قند خون را در 10 تا 12 هفته گذشته نشان می دهد. پزشک سعی می کند که ميزان آن را تا 7 کاهش دهد. که اين نشان دهنده اين است که متوسط قند خون در مدت ياد شده 150 بوده است.
حتی اگر شما نتوانيد کاملا" به اين عدد هم برسيد، هر کاهش جزئی در ميزان آن شما را يک قدم به کاهش عوارض ديابت نزديک تر می کند.
- کنترل قند خون در ديابت نوع I :
برای کنترل قند خون در ديابت نوع I احتياج به درمان با تزريق انسولين می باشد. که درمان مناسب باعث کاهش ريسک ايجاد عوارض می شود. گاهی در درمان با انسولين عوارضی مانند کاهش قند خون يا افزايش وزن نيز ديده می شود.
- کنترل قند خون در ديابت نوع II :
کنترل قند خون در ديابت نوع II ممکن است با تغيير شيوه زندگی و درمان خوراکی هم امکان پذير باشد.
- غربالگری بيماران برای مشکلات چشمی (ويزيت های دوره ای)
معاينه منظم چشم برای مشخص شدن مشکلات چشمی در مراحل اوليه لازم است. زمانی که اين مشکل قابل درمان برای حفظ بينايي شما است. معاينه چشم بايد توسط پزشک متخصص (چشم پزشک) انجام شود و با ديد کامل زمانی که مردمک باز شده است (توسط قطره) به دليل اينکه ريسک مشکلات چشمی به نوع ، مدت ابتلا ديابت و شيوه زندگی هر فرد بستگی دارد، زمان انجام معاينه چشم در هر فردی متفاوت است.
- معاينه چشم در بيماران با ديابت نوع I ← 5 سال پس از شروع بيماری معاينه اوليه انجام می شود. اگر چه معاينه چشم در کودکان زير سن بلوغ معمولا" لازم نيست. (زمان ويزيت مجدد بر اساس نتيجه معاينه اوليه توسط پزشک مشخص می شود. معمولا" معاينه ساليانه پس از ويزيت اوليه به بيمار توصيه می شود).(A)
معاينه چشم در بيماران با ديابت نوع II ← بايد در زمان تشخيص بيماری معاينه انجام شود. (A)
از آنجائيکه حاملگی باعث بدتر شدن عوارض چشمی ديابت می شود. بنابر اين خانمهای ديابتی که حامله می شوند بايد تحت معاينه چشم در سه ماهه اول قرار گيرند.
- غربالگری برای عارضه پای ديابتی :
ديابت می تواند جريان خون و اعصاب پا بگذارد. ( جريان خون پا را مختل می کند و به اعصاب پا صدمه بزند) اين تغييرات پا را مستعد عوارض جدی از جمله زخم پا می کند.
در معاينه روتين توسط پزشک جريان خون و حس پاهای افراد چک می شود. در بيماران با ديابتتيپ I معاينه پاها پس از 5 سال از شروع بيماری شروع می شود و در تيپ II ساليانه از زمان شروع بيماری انجام می شود. علائمی که بايد توسط پزشک چک شود . شامل: زخم قبلی يا تازه ، سرد بودن پاها، نازک شدن پوست، کبود رنگ شدن پوست، ترکهای پوستی و می باشد.
پزشک همچنين بايد حس پاها را چک کند. تا متوجه شود که به چه ميزان پاها در معرض ايجاد زخم می باشند.
- غربالگری برای عوارض کليوی :
ديابت می تواند بر عملکرد کليه افراد تاثير بگذارد. پزشک با يک آزمايش ادرار که در آن پروتئين وجود داشته باشد متوجه می شود که ديابت بر عملکرد کليه اثر گذاشته است. تست (آزمايش) غربالگری ادرار در بطماران ديابت تيپ I پس از 5 سال از شروع بيماری و در تيپ II در زمان تشخيص انجام می شود.
اگر آزمايش وجود پروتئين در ادرار نشان داد، پزشک توصيه می کند که کنترل دقيق تری بر قند خون خود داشته باشيد و يا داروهايي که از بدتر شدن عوارض کليوی جلوگيری می کند، شروع شود.
- غربالگری برای فشار خون و پيشگيری از آن :
بسياری از بيماران ديابتی به فشار خون نيز مبتلا هستند. اگر چه فشار خون به تنهايي علائمی برای بيمار ايجاد نمی کند. ولی دو اثر بسيار زيان بار دارد : 1- تاثير برسيستم قلبی – عروقی
2- افزايش پيشرفت عوارض چشمی و کليوی بيماری ديابت.
با اندازه گيری منظم فشار خون می توان جلوی اين عوارض گرفته شود.
اگرفشار خون خفيف داشته باشيد پزشک به شما توصيه به کاهش وزن، ورزش، کاهش مصرف نمک در رژيم غذايي ، ترک سيگار، کاهش مصرف الکل را می کند. گاهی اوقات با اجرای اين توصيه ها فشار خون شما کاهش می يابد ولی گاهی نياز به درمان دارويي نيز می باشد. فشار خون نرمال در افراد ديابتی زير 85/130 محسوب می شود. در افرادی که دچار عارضه کليوی شده اند سعی می شود فشار خون زير 75/120 نگه داشته شود.
- پيشگيری از عوارض قلبی – عروقی
علاوه بر پائين نگه داشتن قند خون عوامل ديگری نيز در کاهش خطر ابتلاء به بيماريهای قلبی موثری باشند.
1- موثرترين راه کاهش خطر بيماری های قلبی – عروقی ترک سيگار است. اگر سيگار می کشيد.
2- کنترل فشار خون اگر فشار خون بالايي داريد.
گونههای مرض قند
- مرض قند نوع Ι (یا دیابت وابسته به انسولین IDDM)
- مرض قند نوع ΙΙ (یا دیابت غیر وابسته به انسولین NIDDM)
- دیابت بارداری
دیابت نوع یک
بدن مبتلایان به دیابت نوع یک توانایی تولید انسولین را ندارد و این امر موجب افزایش سطح قند خون میگردد.
در مرض قند نوع دوم بدن فرد مبتلا انسولین تولید میکند و حتی ممکن است غلظت انسولین در خون از مقدار معمول آن نیز بیشتر باشد اما گیرندههای یاختهای فرد نسبت به انسولین مقاوم شده و در حقیقت نمیگذارند انسولین وارد سلولها شده و اعمال طبیعی خود را انجام دهد. در این حالت میتوان با درمان رژیمی و ورزش غلظت قند خون را کاهش داد. شیوع این نوع در حال ازدیاد است. مرض قند نوع دوم در افراد چاق دیده میشود و درصد شیوع این بیماری در زنان بیش از مردان است.
دیابت بارداری مربوط به چند ماهه آخر دوران بارداری است و معمولاً سابقه خانوادگی در ابتلا به آن نقش دارد. تعدیل در مصرف کربوهیدراتها و محدود کردن دریافت کربوهیدراتهای تصفیه شده و افزایش تعداد وعدهها و کاهش حجم وعدهها از جمله عوامل بهبود بخش میباشند. ناگفته پیداست که این نوع دیابت فقط در بانوان شیوع دارد!
مرض قند و انسولین
بسیاری از افراد پس از آغاز درمان و استفاده از تجویزهای دارویی حتی از قبل هم چاقتر میشوند و این بدان علت است که تقریباً تمام داروهایی که برای بهبود این افراد تجویز میشود آنها را گرسنه میکند و باعث میشود که کبد مازاد انرژی را به چربی تبدیل نماید.
لوزالمعده به منظور جلوگیری از افزایش ناگهانی قند خون پس از صرف غذا مقداری انسولین در خون وارد میکند و انسولین با راندن قندها به درون یاختهها از وقوع این امر جلوگیری میکند. اما انسولین و تمام داروهایی که از آن ساخته میشوند باعث میشوند که شما همواره احساس گرسنگی کنید و بداقبالی شما برای یک حمله قلبی را افزایش میدهد. بنابراین مهمترین هدف در تجویز انسولین این است که با کمترین میزان مصرف انسولین بتوانیم از بالا رفتن ناگهانی قند خون جلوگیری بعمل بیاوریم.
دیابتیها در معرض آسیبهایی مانند حملات قلبی و مشکلات کلیوی و نابینایی و ناشنوایی و نشانگان پاهای سوزان هستند و این امر بعلت افزایش قند خون بعد از صرف غذا و چسبیدن این قندها به یاختهها و تبدیل آن به مادهای مضر به نام سوربیتول صورت میپذیرد. پزشکان بهوسیله انجام آزمایشی بنام هموگلوبین A1C و اندازه گیری میزان قند چسبیده به سلولها به میزان آسیبهای عصبی وارد شده پی میبرند.
بسیاری از افرادی که بعد از سن ۴۰ سالگی دچار دیابت میگردند با رعایت یک رژیم غذایی مشتمل بر مصرف سبزیجات, غلات کامل, حبوبات و ماهی ومحدود کردن شدید فراوردههای شیرینی پزی و شکر و محدود کردن دریافت گوشت، مرغ و تخم مرغ میتوانند حال خود را بهبود بخشند. بسیاری از کسانی که دچار دیابت شدهاند انسولین مصرف میکنند آنها توانایی کافی برای پاسخ دادن به انسولین را ندارند و این امر به علت وزن بالا و مصرف زیاد قندهای تصفیه شده از سوی آنهاست. اولین دستور برای برطرف کردن این حالت استفاده از دانههای کامل به جای فرآوردههای شیرینی و نان پزی است. این امر علاوه بر اینکه به شما احساس خوبی میدهد کمک خواهد کرد تا کمتر بخورید و همچنین باعث محدود کردن دریافت مهمترین منبع دریافت چربیها خواهد گردید.
برپایه پژوهشهایی که در اروپا انجام گرفته است نشان داده شده که دریافت مقادیر بسیار زیاد پروتئین به کلیههای یک فرد دیابتی آسیب وارد میکند بنابراین دیابتیها باید از مقادیر کمتر گوشت و ماکیان و تخم مرغ استفاده نمایند. همچنین تحقیقات اخیر نشان میدهد که کربوهیدراتهای تصفیه شده میزان نیاز به انسولین را افزایش و چربیهای غیر اشباع تکپیوندی و چندپیوندی موجود در سبزیجات و چربیهای امگا-۳ موجود در روغن ماهی و همچنین استفاده از آرد کامل و دانههای کامل بجای آرد تصفیه شده نیاز به انسولین را کاهش میدهد. سطح بالای قند خون بعد از صرف غذا موجب میشود که قندها به یاختهها چسبیده و تبدیل به مادهای سمی (برای یاختهها) بنام سوربیتول شوند که این ماده به اعصاب و کلیه و شریانها و قلب آسیب خواهد رساند. برای اینکه از بالا رفتن زیاد سطح خون جلوگیری کنید نانها و شیرینیهای تهیه شده از غلات کامل را بجای نان و شیرینیهای معمولی که از آرد تصفیه شده تهیه میشوند، استفاده نمایید و از شکر سر سفره خودداری کنید و مصرف میوه را فراموش نکنید.
ورزش به دیابتیها کمک میکند که از شر حملههای قلبی و نابینایی و آسیبهای عصبی در امان باشند. وقتی که غذا میخورید سطح قند خونتان افزایش مییابد. هر چه بیشتر سطح خون افزایش یابد قند بیشتری به یاختهها میچسبد. وقتی که قند به یاخته بچسبد دیگر نمیتواند از آن جدا شود و تبدیل به مادهای زیانآور بنام سوربیتول میشود که این ماده میتواند باعث نابینایی و ناشنوایی و آسیبهای مغزی و قلبی و نشانگان پاهای سوزان و ... گردد.
وقتی که قند وارد بدن شما میشود فقط میتواند در یاختههای کبد و ماهیچه ذخیره گردد. اگر یاختههای کبد و ماهیچه از کربوهیدرات اشباع باشند، قندها دیگر جایی برای رفتن ندارند. اگر ذخیره یاختههای ماهیچه در پی ورزش کردن مصرف گردد پس از صرف غذا قندها به وسیله ماهیچه جذب میشوند و مقدار آنها در خون افزایش نمییابد. بنابراین اگر با یک برنامه ورزشی منظم بتوانیم ذخیره قند ماهیچهها را کاهش دهیم مسلماً میتوانیم شاهد بهبود همه جانبه عوارض بیماری دیابت باشیم.
از هر 20 ایرانی یک نفر به دیابت مبتلاست و نیمی از این تعداد نمیدانند که دیابت دارند. هر 10 ثانیه یک نفر در جهان به دلیل عدم آگاهی از دیابت و روش کنترل آن، جان خود را از دست می دهد. هر 30 ثانیه یک نفر در جهان به علت عدم آگاهی از دیابت و روش کنترل آن، پای خود را از دست می دهد.
این برنامه توسط فدراسیون بینالمللی دیابت هدایت میگردد و هدف آن این است که تا سال 2007 ، یک میلیارد نفر از خطرناک بودن دیابت آگاه شوند.
